امیر پازواری
شمارهٔ ۱۸۹
امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ
دوستْ، آب و نمک دارنهْ، سَر تا به پاتِهْ
گِدامِهْ، تِمادارْمِهْ دوستِ زِکاتِهْ
مُتحقِّمِهْ مِنْ، دوستِ دِ تاحِکاتِهْ
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۱۹۱ته چیره به خوبی، گلِ آتشینه
- شمارهٔ ۱۹۲بلبل به گل دورو گل به بلبل دوره
- شمارهٔ ۱۹۳امروز سر راه بدیمه یک درْدونه
- شمارهٔ ۱۹۴سَرِ بمیرم، سَرون ونه وَنوشه
- شمارهٔ ۱۹۵من قلندروار شومّه سر دروازه
- شمارهٔ ۱۹۶آیینه به ته روئه، زلالْ نمنه
- شمارهٔ ۱۹۷بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه
- شمارهٔ ۱۹۸موسیٰ کوهِ طورْ بهشْته شه عصارهْ
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.