امیر پازواری
شمارهٔ ۱۷۲
نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ
انگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ
اِسٰا که شِهْ خویِ جٰا بیدارْبئیمِهْ
بی مزِّه مزیِّرْ، بیمٰا، بیغارْ دئیمِهْ
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۱۷۴نما شترسرا، وِرْگ دکته صحراره
- شمارهٔ ۱۷۵الهی تنه رو بکشه شماله
- شمارهٔ ۱۷۶دِنْیا ره بفانیه، بقا ندارنه
- شمارهٔ ۱۷۷امروز دشته سر، بدیمه شه کیجاره
- شمارهٔ ۱۷۸ته عشقه که عالم‌ره هکرده آگاه
- شمارهٔ ۱۷۹امیر گنه: دوستْ کانِ نواته لو، ته
- شمارهٔ ۱۸۰تیرنگْ بدیمه، ویشهْ دَریمْ نیشت بیِهْ
- شمارهٔ ۱۸۱ویهار درآمو، تی تی (شکوفه) بدیمه داره
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.