امیر پازواری
شمارهٔ ۱۱۱
مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ
سر از تنْ جدا بُو، دیگر جا نَشیینْ
اُون محلّ که مه چش ره تو هاخنّی ونْ
اونْ مَحَلّ قَسمْ خرْمه، تنه سَرْ سُوگَنْ
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۱۱۳مه دوستْ به سُرعَتتْ، اسبِ بدوُرهْ موننْ
- شمارهٔ ۱۱۴ای ماهرخِ سروقدِ سیمین تَنْ!
- شمارهٔ ۱۱۵ناتُومه ته مهره‌ورزی ره دلْ هَئیتنْ
- شمارهٔ ۱۱۶تیر بزه مرهْ کُومْ نییه نُومه گیتنْ
- شمارهٔ ۱۱۷ای لارِ کوهْ نیشتمهْ یارِ دَر بییِنْ
- شمارهٔ ۱۱۸امیر گنه: ته غمزه مرهْ مَصٰافنْ
- شمارهٔ ۱۱۹امیر گنه:ای کافِرِ بی بفٰافنْ
- شمارهٔ ۱۲۰مه حاصله ته غمْ خردن و اندوتن
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.