اوحدی مراغه‌ای
بخش ۹ - مثنوی
غلامی میکنم تا زنده باشم
بمیرم، همچنانت بنده باشم
مرا دم بعد ازین امیدواری
روان گردان، به امیدی که داری
اوحدی مراغه‌ای
ادامه‌ی منطق‌العشاق
- بخش ۱۱ - خلاصهٔ سخنکسی کو آزمود، آنگاه پیوست
- بخش ۱۲ - حکایتشبی پروانه‌ای با شمع شد جفت
- بخش ۱۳ - تمامی سخناگر با عقل داری آشنایی
- بخش ۱۴ - نامهٔ دوم از زبان عاشق به معشوقتو ای مهجور سر گردان، کدامی؟
- بخش ۱۵ - غزلتومینالی و کس را زان خبر نه
- بخش ۱۶ - فردمرا جویی و از من دور مانی
- بخش ۱۷ - رسیدن نامهٔ معشوق به عاشقچو بشنید این حدیث از هوش رفته
- بخش ۱۸ - خلاصهٔ سخنضرورت خود یقینست این و آن را
درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای
رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.