پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۶۸

در عشق تو از سر بنهادم هستی

زین پس من و شوریدگی و سرمستی

با روی تو حالی و حدیثی که مراست

در نامه نبشتم که زبانم بستی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷۰اقبال سعادت به ازینت بودی
  2. رباعی شمارهٔ ۱۷۱یارا، گر از آن شربت شافی داری
  3. رباعی شمارهٔ ۱۷۲آن زلف،که دارد از تو برخورداری
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷۳گه وسمه بر ابروی سیاه اندازی
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷۴ترسم رسد از من به تو آهی روزی
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷۵تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷۶ای خاک تو آب سبزه زار صافی
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷۷بد خلق مباش، کز خوشی و امانی
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.