پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۷۰

اقبال سعادت به ازینت بودی

گر لذت علم و درد دینت بودی

گردون بستی به گوش داریت کمر

گر گوش به هر گوشه نشینت بودی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۷۲آن زلف،که دارد از تو برخورداری
  2. رباعی شمارهٔ ۱۷۳گه وسمه بر ابروی سیاه اندازی
  3. رباعی شمارهٔ ۱۷۴ترسم رسد از من به تو آهی روزی
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷۵تا کی به غم، ای دل، خوی حسرت ریزی؟
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷۶ای خاک تو آب سبزه زار صافی
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷۷بد خلق مباش، کز خوشی و امانی
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷۸تا چند گریزم و به نازم خوانی؟
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷۹صد سال سر خویشتن ار حلق کنی
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.