پرش به محتوای اصلی
اوحدی مراغه‌ای اوحدی مراغه‌ای

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۵۴

خالی،که لبت همی بباراید ازو

خالیست سیه که مشک میزاید ازو

صد تنگ شکر خورد ز پهلوی رخت

ترسم که دهان تو به تنگ آید ازو

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۵۶در زیر دو ابروی کژت پیوسته
  2. رباعی شمارهٔ ۱۵۷ای راه خلل ز چار قسمت بسته
  3. رباعی شمارهٔ ۱۵۸ای تن، دل خود به روی چون ماهش ده
  4. رباعی شمارهٔ ۱۵۹ای چرخ ز مهر زیر میغت برده
  5. رباعی شمارهٔ ۱۶۰ای خط تو گرد لاله وشم آورده
  6. رباعی شمارهٔ ۱۶۱دایم ز قدت گلها راست همه
  7. رباعی شمارهٔ ۱۶۲یک شهر بجست و جوی آن دوست همه
  8. رباعی شمارهٔ ۱۶۳چون دوست نماند دل و جانیم همه
همه‌ی رباعیات ←

اوحدی مراغه‌ای درباره‌ی اوحدی مراغه‌ای

رکن‌الدین اوحدی اصفهانی مراغه‌ای (۶۷۳– ۷۳۸ قمری) عارف و شاعر پارسی‌گوی ایران در قرن هشتم هجری است. وی در مراغه به دنیا آمد و در همین شهر نیز چشم از جهان فروبست و به خاک سپرده شد.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.