شمارهٔ ۳۴

ادامه‌ی الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه

1. شمارهٔ ۳۶تا ظن نبری که کاردان خواهی بود
2. شمارهٔ ۳۷مهمان جهان یکشبه بنمای که بود
3. شمارهٔ ۳۸محراب چمن را زگل آمد قندیل
4. شمارهٔ ۳۹اسباب فلک چو مهره بشمرد به خاک
5. شمارهٔ ۴۰پروانگکی به پیش شمعی بپرید
6. شمارهٔ ۴۱چون از پی دلبر دل شوریده برفت
7. شمارهٔ ۴۲بی روی تو گرچه رهگذر جای گل است
8. شمارهٔ ۴۳انعام تو عام است و دلم بی بهر است