نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۷
پیری است که رنگ تن پرستی ریزد
بی منظر عیش رنگ پستی ریزد
هر دندانی که افتد از کاوش درد
یک کنگره از حصار هستی ریزد
نورس دماوندی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۹از کوی تو بنده یک شبک می آمد
- شمارهٔ ۳۰باشد چو سواد دیده بوم و برهند
- شمارهٔ ۳۱ایجاد چو شد هند برای آدم
- شمارهٔ ۳۲عود غم دل سوخته در مجمر هند
- شمارهٔ ۳۳خباز پسر نقش حضورت بندم
- شمارهٔ ۳۴تا خود نشوم رونق بازار کسی
- شمارهٔ ۳۵زآن چهره و زلف روزگاری دارم
- شمارهٔ ۳۶شاهی که چو مهر است جهان تاب درش
درباره‌ی نورس دماوندی
میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.