پرش به محتوای اصلی
حکیم نزاری حکیم نزاری

رباعیات

شمارهٔ ۶۴

خودبین چه کند چون نظرش کوتاه است

او حب و غریب و بر صراطش راه است

سر رشته مده ز دست تا گم نشوی

با حبل متین باش که ره بر چاه است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۶گویند به من که چونی و حالت چیست
  2. شمارهٔ ۶۷بس خلق که بر آمده (و) رفته گریست
  3. شمارهٔ ۶۸من مستم و مستی من از بی خبریست
  4. شمارهٔ ۶۹دیر آمد و زود برفت و ما را بگذاشت
  5. شمارهٔ ۷۰جل صبح خمیر خاک آدم که سرشت
  6. شمارهٔ ۷۱زان طایفه نیستم که نازم به بهشت
  7. شمارهٔ ۷۲ای مطلع آفتاب رخشان، رایت
  8. شمارهٔ ۷۳ایزد به تو زینت جهانبانی داد
همه‌ی رباعیات ←

حکیم نزاری درباره‌ی حکیم نزاری

حکیم سعد الدین پسر شمس الدین پسر محمد نِزاری فوداجی بیرجندی قُهستانی در سال ۶۴۵ هجری قمری در روستای فوداج بیرجند به دنیا آمد. وی پس از پایان تحصیلات مقدماتی خود در بیرجند و قاین، به مطالعه ادبیان و علوم متداول زمان خود در قهستان پرداخت. او از جوانی به دیوانی (=کار دولتی) روی آورد. در سال ۶۷۸ هجری قمری به آذربایجان، ارا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.