پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

غزلیات

شمارهٔ ۲۷۷

چشم زخم خلق را با حسن روزافزون چه کار

هر که را زلف و رخ اعجازست با افسون چه کار

از عتاب و لطف می نالند مشتاقان دوست

بلبلان را با نوا کارست با مضمون چه کار

در عجایب های طور عشق حکمت ها گم است

عقل را با مصلحت اندیشی مجنون چه کار

کار ما با گردش طاس است و نقش کعبتین

با حساب انجم و کج بازی گردون چه کار

دولت وارستگی هرگه نماید رو خوشست

عشق را با وقت خوب و ساعت میمون چه کار

در بیابانی که خوبانند، رهزن رهبرست

ره روان شوق را با دجله های خون چه کار

سادگی های «نظیری » دست صد تدبیر بست

عشق چون دکان فرو چیند به افلاطون چه کار

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۷۹تعظیم پیام دل آگاه نگه دار
  2. شمارهٔ ۲۸۰دارم دلی ز طایر وحشی رمیده تر
  3. شمارهٔ ۲۸۱هردم از زلف تو دارم کافرستانی دگر
  4. شمارهٔ ۲۸۲ای صبا از گل عطار نشانی به من آر
  5. شمارهٔ ۲۸۳درد دل را می کنم با صبر پیوندی دگر
  6. شمارهٔ ۲۸۴فارغ تر از دل تو ندیدم دلی دگر
  7. شمارهٔ ۲۸۵هر که از درگه تو گردد باز
  8. شمارهٔ ۲۸۶آن را که برد به مسند راز
همه‌ی غزلیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.