پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

غزلیات

شمارهٔ ۲۸۷

گر تو عاشق می شوی بر «واو» شو بر «جیم » و «هی »

«وجه » را می شو تو عاشق کن نظر در «ری » و «خی »

«رخ » مثال ماه باشد، لب چو آب کوثر است

گر شدی تشنه بیا تو آب خور از «لام » و «بی »

«لب » چو یاقوت است و دندان بر مثال چون در است

گر ترا . . . منا کن در «خی » و «طی »

«خط » حق است بر رخ یوسف بخوان تو سربسر

تا بدانی چون نوشته است دستهای «ری » و «بی »

«رب » من ما را ز زرق و زهد سالوسی رهاند

تا عطا کرد بر من درویش جام «میم » و «یی »

«می » علاج است در تن آدم دوای ضعف را

کو بود اندر نظر هردم مرا آن «بی » و «تی »

«بت » چو محبوب است آنجا می بود هم وصل او

هرکه بگریزد از اینها او چه باشد «خی » و «ری »

«خر» چه داند این سخن‌ها، هم مگر داند کسی

خوانده باشد شعرهای «نون » و «سین » و «میم » و «یی »

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۸۹ز سودای سر زلفش سرم دنگ است و سودایی
  2. شمارهٔ ۲۹۰ببرد آرام و صبر از من پری پیکر دلارایی
همه‌ی غزلیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.