سیدای نسفی
شمارهٔ ۸۲ - ترکش دوز
چون کمان آن شوخ ترک شد روز باشد گوشه گیر
خانه خود برده کردم ترکش او پر ز تیر
سیدای نسفی
ادامه‌ی شهر آشوب
- شمارهٔ ۸۴ - سقابا مه سقا من لب تشنه دوش آویختم
- شمارهٔ ۸۵ - سرابانگفتمش با آن سرابان امردی شیرین لقا
- شمارهٔ ۸۶ - کاسه گرآن نگار کاسه گر کارش بود دایم به مشت
- شمارهٔ ۸۷ - مخمل فروشدلبر مخمل فروش من مرا بی تاب کرد
- شمارهٔ ۸۸ - موزه دوزموزه دوز امرد که امشب دیده شد مأوای او
- شمارهٔ ۸۹ - موزه دوزدر نزاکت موزه دوز من ندارد کوتهی
- شمارهٔ ۹۰ - سوزنگرگفت با من ماه سوزنگر بگو ار گفتنی
- شمارهٔ ۹۱ - رمالبا مه رمال گفتم نیستم بی علتی
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.