پرش به محتوای اصلی
سیدای نسفی سیدای نسفی

شهر آشوب

شمارهٔ ۱۲۵ - گلخن تاب

شوخ گلخن تاب امشب بود در سوز و گداز

در تنورش رفته آتش کاو خود کردم دراز

ادامه‌ی شهر آشوب

  1. شمارهٔ ۱۲۷ - غوزه چینبا نگار غوزه چین گفتم جفایت می کشم
  2. شمارهٔ ۱۲۸ - کشتین گیرشوخ کشتین گیر با من مشق پیچ و تاب کرد
  3. شمارهٔ ۱۲۹ - سیمکشسیمکش امرد که باشد شوخ سیمین پیکری
  4. شمارهٔ ۱۳۰ - ملتقچیچون فتیله شوخ ملتقچی ز حرفم سرنتافت
  5. شمارهٔ ۱۳۱ - پوست جلابپوست جلاب امرد من دوش با من گشت دوست
  6. شمارهٔ ۱۳۲ - کرناییشوخ کرنایی دهان خود پر از زر می کند
  7. شمارهٔ ۱۳۳ - سورناییشوخ سرنایی مرا امشب به جستجوی شد
  8. شمارهٔ ۱۳۴ - سورناییشوخ سرنایی که می خواهد ز عشاق انجمن
همه‌ی شهر آشوب ←

سیدای نسفی درباره‌ی سیدای نسفی

میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.