پرش به محتوای اصلی
مولانا مولانا

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۱۷

من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است

جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است

گویند وفای او چه لذت دارد

ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۱۹منصور حلاجی که اناالحق میگفت
  2. رباعی شمارهٔ ۴۲۰من کوهم و قال من صدای یار است
  3. رباعی شمارهٔ ۴۲۱من محو خدایم و خدا آن منست
  4. رباعی شمارهٔ ۴۲۲میدان که درون تو مثال غاریست
  5. رباعی شمارهٔ ۴۲۳می‌گریم زار و یار گوید زرقست
  6. رباعی شمارهٔ ۴۲۴می‌گفت یکی پری که او ناپیداست
  7. رباعی شمارهٔ ۴۲۵مینال که آن ناله شنو همسایه است
  8. رباعی شمارهٔ ۴۲۶ناگاه بروئید یکی شاخ نبات
همه‌ی رباعیات ←

مولانا درباره‌ی مولانا

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ سده هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از عالمان و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که میان او و سلطان محمد خوارزم‌شاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و پس از زمانی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا پس از درگذشتن پدر تح...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.