پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۹۸

با بلبل مسکین گل و بیداد و دگر هیچ

وز زحمت گل بلبل و فریاد و دگر هیچ

مرغان چمن حلقه به گرد گل و نسرین

مرغ قفس و صحبت صیاد و دگر هیچ

آن شمع سر صحبت پروانه ندارد

گاهی کند از سوختگان یاد و دگر هیچ

من کودک عاشق ستم مکتب عشقم

دارم هوی سیلی استاد و دگر هیچ

فرهاد جگرخسته و دلجویی شیرین

شیرین و جگرکاوی فرهاد و دگر هیچ

گردم چو غبار از ستم حادثه خواهم

آرد به سر کوی توام باد و دگر هیچ

ماراست ز برگ سفر و ساز ره عشق

همچون جرس قافله فریاد و دگر هیچ

در پهلوی عاشق دل ویرانه و صد گنج

در سینه زاهد دل آباد و دگر هیچ

زان مه که رخش انجمن‌افروز نشاطست

مشتاق من و خاطر ناشاد و دگر هیچ

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۰۰خاک ار شوم به کوی تو گردم نمی‌رسد
  2. شمارهٔ ۱۰۱گشاید از در میخانه هر در کاسمان بندد
  3. شمارهٔ ۱۰۲پایی به پای دشت‌نوردم نمی‌رسد
  4. شمارهٔ ۱۰۳ز خیلی کجا چون تو شاهی برآید
  5. شمارهٔ ۱۰۴گرم صد داغ بر جان می‌گذارد
  6. شمارهٔ ۱۰۵نه در سر غیر سودای تو باشد
  7. شمارهٔ ۱۰۶به هر کام غیر آن شیرین‌سخن می‌پرورد
  8. شمارهٔ ۱۰۷آن دل که غم بتان ندارد
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.