پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۸۶

ز خود بریدم و ترک تو مشکلست هنوز

هلاک گشتم و داغ تو در دلست هنوز

قیامت آمد و آسوده خفته کشته عشق

که محو چاشنی زخم قاتل است هنوز

زپا نشسته پی ناقه گرد صد مجنون

غبار ماست که دنبال محملست هنوز

ز آه سوختگانت سراب شد صد بحر

زمین کوی تو از گریه‌ام گل است هنوز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۸گیرم که بر آن عارض گلگون نگرد کس
  2. شمارهٔ ۱۸۹ماه من مهرپروری که مپرس
  3. شمارهٔ ۱۹۰آن باده که باید لب از او تر نکند کس
  4. شمارهٔ ۱۹۱نیست بی‌جا ناله‌ام از تنگی جا در قفس
  5. شمارهٔ ۱۹۲می‌کشم جوری از آن نرگس فتان که مپرس
  6. شمارهٔ ۱۹۳بنگر آن لب‌های میگون وز خمار ما مپرس
  7. شمارهٔ ۱۹۴من آن صیدم که گفت آهسته چون می‌بست صیادش
  8. شمارهٔ ۱۹۵گرفتم ز آشیان پرواز از شوق لب بامش
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.