پرش به محتوای اصلی
محتشم کاشانی محتشم کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۹

یاری که به نیش غم دلی ریش نکرد

بر من ستم از طاقت من بیش نکرد

هرچند که انتظار بسیارم داد

آخر نه وفا به وعده خویش نکرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۱این آب که شعلهٔ‌وش ز جا می‌خیزد
  2. رباعی شمارهٔ ۳۲آن دست که نخل قد آدم ریزد
  3. رباعی شمارهٔ ۳۳گاه از همه وجه طامعم می‌دانند
  4. رباعی شمارهٔ ۳۴ای بی تو چو هم دم به من خسته نموده
  5. رباعی شمارهٔ ۳۵آن خسرو فرهاد لقب کز ره جود
  6. رباعی شمارهٔ ۳۶عفوی که ز اندازه بدر خواهد بود
  7. رباعی شمارهٔ ۳۷این بنده که ملک نظم پیوستش بود
  8. رباعی شمارهٔ ۳۸آن ابر عطا که حاتمش کرده سجود
همه‌ی رباعیات ←

محتشم کاشانی درباره‌ی محتشم کاشانی

کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.