پرش به محتوای اصلی
میرداماد میرداماد

رباعیات

شمارهٔ ۶۲

دستی که گرفتی سر آن زلف چو شست

پائی که ره وصل به سر می پیوست

زان دست کنون در غم دل دادم پای

زان پای کنون بر سر دل دادم دست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۴دوران که ز ظلم می نگنجید به پوست
  2. شمارهٔ ۶۵روز از غم تو زهر بلا نوش من است
  3. شمارهٔ ۶۶رسم شب ما ستاره پنهان شدن است
  4. شمارهٔ ۶۷سر خیل نماز بودنم گرچه خطاست
  5. شمارهٔ ۶۸صد شکر که کوچه عدم جای من است
  6. شمارهٔ ۶۹عشق آمد و هستی مرا بیشه بسوخت
  7. شمارهٔ ۷۰عشقی که زمن دود بر آورد این است
  8. شمارهٔ ۷۱عشق چو توئی کجا توان پنهان داشت
همه‌ی رباعیات ←

میرداماد درباره‌ی میرداماد

میر برهان‌الدّین محمدباقر استرآبادی نامور به «میرداماد» و «معلم ثالث»، متخلّص به «اشراق» فیلسوف، متکلم و فقیه برجستهٔ دورهٔ صفویه و از ارکانِ مکتب فلسفی اصفهان است. میرداماد فرزند میر شمس الدین محمد استرآبادی مشهور به داماد و از سادات حسینی گرگان است. محمد استرآبادی با دختر علی بن عبد العالی معروف به محقق کرکی ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.