پرش به محتوای اصلی
میلی میلی

غزلیات

شمارهٔ ۸۴

به خون من چه گواهی دهی ز روی ارادت

شهادت چو منی را چه احتیاج شهادت

خدای را مکن ای پارسا به سجده آن بت

ملامتم، که نیاید ز بنده غیرعبادت

زمان زمان به من از دور خویش را بنماید

که آورم به رهش تاب انتظار زیادت

نوید آمدنش غیر آورد دم رفتن

که جان دهیم به سختی درانتظارعیادت

به بزم وصل کشم هر زمان خجالت دیگر

ز بس که درغم او ... حسرتم شده عادت

رقیب عزم سفر کرده میلی از سر کویش

به صحت و به سلامت، به دولت و به سعادت!

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۶حرفی که از کسی نشنیدی، پیام ماست
  2. شمارهٔ ۸۷نداری غم،‌ دلم گر از تو ناخشنود می‌گردد
  3. شمارهٔ ۸۸عشّاق که ترک ره دلدار گرفتند
  4. شمارهٔ ۸۹چو یار از من رمید، آرام جان من که خواهد شد؟
  5. شمارهٔ ۹۰کو بخت آنکه یار شکایت ز من کند
  6. شمارهٔ ۹۱دوش در بزم که لبهایت شراب‌آلوده بود؟
  7. شمارهٔ ۹۲رازم فسانه از نگه عاشقانه شد
  8. شمارهٔ ۹۳چو مرا به بزم بیند، زمیان کنار گیرد
همه‌ی غزلیات ←

میلی درباره‌ی میلی

میرزا قلی میلی مشهدی یا هروی متخلص به «میلی» از شاعران مکتب وقوع است. از تاریخ تولد وی اطلاعی در دست نیست ولی می‌دانیم که در جوانی به سال ۹۸۳ یا ۹۸۴ قمری چشم از جهان پوشیده است. این سخنور را گاه به هرات هم منسوب داشته‌اند که در دورهٔ صفویان مرکز خراسان و محل تجمع فضلا، شعرا و هنرمندان بوده است ولی بیشتر تذکره‌های معتبر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.