پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۶۵

می خورد به پاییز درخت از ژاله

شد مست و شکوفه می‌کند یک ساله

از بهر شکوفه کردنش بین که چمن

بنهاد هزار تشت لعل از لاله

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۶۷دلدار به من گفت که می بر کف نه
  2. رباعی شمارۀ ۱۶۸تو مونس غم شبان تاریک نه‌ای
  3. رباعی شمارۀ ۱۶۹زلف و رخ خود به هم برابر کردی
  4. رباعی شمارۀ ۱۷۰ای رشته چو قصد لعل کانی کردی
  5. رباعی شمارۀ ۱۷۱خندان به دو رخ گل بدیع آوردی
  6. رباعی شمارۀ ۱۷۲هر گه که تو نعل اسب یکران بندی
  7. رباعی شمارۀ ۱۷۳مر موی تو را چه بود بی آزاری
  8. رباعی شمارۀ ۱۷۴چون اسب به میدان طرب می‌تازی
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.