پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۱۷

زین سان که فتاد هجر در راه ای دل

ترسم نبری جان ز غمش آه ای دل

باری چو نه‌ای غائب از آن ماه ای دل

عذر من مستمند می‌خواه ای دل

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۱۹ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عام
  2. رباعی شمارۀ ۱۲۰برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ام
  3. رباعی شمارۀ ۱۲۱هر جوی که از چهره به ناخن کندم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۲من عهد تو سخت سست می‌دانستم
  5. رباعی شمارۀ ۱۲۳لعل تو مزیدن آرزو می‌کُنَدَم
  6. رباعی شمارۀ ۱۲۴رفت آن که سری پر از خمارش دارم
  7. رباعی شمارۀ ۱۲۵هر ناله که بر سر شتر می‌کردم
  8. رباعی شمارۀ ۱۲۶ای فاخته مهر چون به تو درنگرم
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.