پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۱۰

در ره چو بداشتم به سوگندانش

از شرم عرق کرد رخ خندانش

پس بر رخ زرد من بخندید به لطف

عکس رخ من فتاد بر دندانش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۱۲ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش
  2. رباعی شمارۀ ۱۱۳در بستان دوش از غم و شیون خویش
  3. رباعی شمارۀ ۱۱۴من مهستی‌ام بر همه خوبان شده طاق
  4. رباعی شمارۀ ۱۱۵تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل
  5. رباعی شمارۀ ۱۱۶ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دل
  6. رباعی شمارۀ ۱۱۷زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
  7. رباعی شمارۀ ۱۱۸ای آرزوی روان وای داروی دل
  8. رباعی شمارۀ ۱۱۹ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عام
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.