پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۱۱۳

در بستان دوش از غم و شیون خویش

می‌گشتم و می‌گریستم بر تن خویش

آمد گل سرخ و چاک زد دامن خویش

و آلود به اشکم همه پیراهن خویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۱۱۵تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دل
  2. رباعی شمارۀ ۱۱۶ای رنج غم تو برده و خوردهٔ دل
  3. رباعی شمارۀ ۱۱۷زین سان که فتاد هجر در راه ای دل
  4. رباعی شمارۀ ۱۱۸ای آرزوی روان وای داروی دل
  5. رباعی شمارۀ ۱۱۹ای فتنهٔ خاص ای بلای دل عام
  6. رباعی شمارۀ ۱۲۰برخیز و بیا که حجره پرداخته‌ام
  7. رباعی شمارۀ ۱۲۱هر جوی که از چهره به ناخن کندم
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۲من عهد تو سخت سست می‌دانستم
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.