مهستی گنجوی
شمارهٔ ۶
گفتی که مرا بیتو بسی غمخواره است
بی رشوت و پاره از توأم صد چاره است
گر رشوه طلب کنی مرا . . . رشوه است
ور پاره طلب کنی مرا . . . پاره است
مهستی گنجوی
ادامه‌ی رباعیات «نسخهٔ دوم»
- شمارهٔ ۸جانا دل مسکین من این کی پنداشت
- شمارهٔ ۹خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشت
- شمارهٔ ۱۰در طاس فلک نقش قضا و قدر است
- شمارهٔ ۱۱در طاس فلک جرعه شادی و غم است
- شمارهٔ ۱۲در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست
- شمارهٔ ۱۳در عالم عشق تا دلم سلطان گشت
- شمارهٔ ۱۴دریای سرشک دیده پر نم ماست
- شمارهٔ ۱۵چون ابر به نوروز رخ سبزه بشست
درباره‌ی مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.