پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات «نسخهٔ دوم»

شمارهٔ ۱۲

در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست

آنرا نه بدایت نه نهایت پیداست

کس می‌نزند در این جهان یک دم راست

کین آمدن از کجا و رفتن به کجاست

ادامه‌ی رباعیات «نسخهٔ دوم»

  1. شمارهٔ ۱۴دریای سرشک دیده پر نم ماست
  2. شمارهٔ ۱۵چون ابر به نوروز رخ سبزه بشست
  3. شمارهٔ ۱۶هنگام صبوح، گر بت حور سرشت
  4. شمارهٔ ۱۷چون با دل تو نیست وفا در یک پوست
  5. شمارهٔ ۱۸در عالم جان خطبه به نام خط اوست
  6. شمارهٔ ۱۹تا شاه رخت ملک بهاری بگرفت
  7. شمارهٔ ۲۰این خوش پسران که اصلشان از چکل است
  8. شمارهٔ ۲۱ما را به دم پیر نگه نتوان داشت
همه‌ی رباعیات «نسخهٔ دوم» ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.