پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات «نسخهٔ دوم»

شمارهٔ ۴۴

قاضی چو زنش حامله شد زار گریست

گفتا ز سر قهر که این واقعه چیست

من پیرم و . . . من نمی‌خیزد هیچ

وین قحبه نه مریم است، این بچه کیست

ادامه‌ی رباعیات «نسخهٔ دوم»

  1. شمارهٔ ۴۶چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدید
  2. شمارهٔ ۴۷چون باد که هر زمان ز سوئی بجهد
  3. شمارهٔ ۴۸در غربت اگرچه بخت همره نبود
  4. شمارهٔ ۴۹گفتم می خوشگوار پیش آور زود
  5. شمارهٔ ۵۰جان کو به تن آباد بود هیچ بوَد
  6. شمارهٔ ۵۱چشمم چو بر آن عارض گلگون افتاد
  7. شمارهٔ ۵۲جانا نه هر آنکس که دلی خوش دارد
  8. شمارهٔ ۵۳جانا غم دل ز بینوائی خیزد
همه‌ی رباعیات «نسخهٔ دوم» ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.