شمارهٔ ۹۰ - به شاهد لغت اندخسواره، بمعنی پناه و حصار

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۹۲ - به شاهد لغت افراشته، بمعنی بلند کرده و انباشتهدل از حرص و از کینه انباشته
2. شمارهٔ ۹۳ - به شاهد لغت کالیدن، بمعنی گریختنز کالیدن یک تن از رزمگاه
3. شمارهٔ ۹۴ - به شاهد لغت غاوشو، بمعنی خیاری که از بهر تخم رها کنندزرد و درازتر شده از غاوشوی خام
4. شمارهٔ ۹۵ - به شاهد لغت سنه، بمعنی لعنت و نفرین و هم به شاهد لغت فریه، بمعنی نفرینای فرومایه و در کون هل و بی شرم و خبیث
5. شمارهٔ ۹۶ - به شاهد لغت غلیواژ، به معنی زغنای بچه حمدونه غلیواژ غلیواژ
6. شمارهٔ ۹۷ - به شاهد لغت تزه، بمعنی دندانه کلید که از چوب کننددهقان بی ده است و شتربان بی شتر
7. شمارهٔ ۹۸ - به شاهد لغت کونده، بمعنی چیزی که از گیاه بافند چون دامی و کاه بدان کشندمن بر تو فکنده ظن نیکو
8. شمارهٔ ۹۹ - به شاهد لغت رنبه، بمعنی موی زهارآنگاه که من هجات گویم