شمارهٔ ۹۸ - به شاهد لغت کونده، بمعنی چیزی که از گیاه بافند چون دامی و کاه بدان کشند

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۱۰۰ - به شاهد لغت چنبه، بمعنی چوب پشت در . . . دو چیزش برکن و دو بشکن
2. شمارهٔ ۱۰۱ - به شاهد لغت نخکله، بمعنی گوزی ( گردویی) سختای بزفتی علم بگرد جهان
3. شمارهٔ ۱۰۲ - به شاهد لغت چیستان، بمعنی اغلوطه پرسیدنی که بعربی لغز گوینداگر این چیستان تو بگشایی
4. شمارهٔ ۱۰۳ - به شاهد لغت سور بمعنی مهمانی بانبوهیسوری! تو جهانرا بدل ماتم سوری
5. شمارهٔ ۱۰۴ - به شاهد لغت مستی بمعنی گله کردنباده خور و مستی کن مستی چه کنی از غم
6. شمارهٔ ۱۰۵ - به شاهد لغت راژ، بمعنی قبه خرمن از غلهپای او افراشتند اینجا چنانک
7. شمارهٔ ۱۰۶ - به شاهد لغت بافکار، به معنی جولاهبافکاری بود در شهر هری
8. شمارهٔ ۱۰۷ - به شاهد لغت فرسنگسار، به معنی سنگچین که بر سر راه‌ها برای نشان راه کنند، میلی که برای نشان فرسنگ ساخته باشند و آن را دروازه هزار گام نیز گویندنیابی در جهان بی مهر یاری