شمارهٔ ۱۰۴ - به شاهد لغت مستی بمعنی گله کردن

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۱۰۶ - به شاهد لغت بافکار، به معنی جولاهبافکاری بود در شهر هری
2. شمارهٔ ۱۰۷ - به شاهد لغت فرسنگسار، به معنی سنگچین که بر سر راه‌ها برای نشان راه کنند، میلی که برای نشان فرسنگ ساخته باشند و آن را دروازه هزار گام نیز گویندنیابی در جهان بی مهر یاری
3. شمارهٔ ۱۰۸ - به شاهد لغت بشکوه، به معنی صاحب حشمت و هیبتز بس بود بشکوه و بافرهی
4. شمارهٔ ۱۰۹ - به شاهد لغت شارک، بمعنی مرغکی کوچک و خوش آواز و سیاهالا تا درایند طوطی و شارک
5. شمارهٔ ۱۱۰ - به شاهد لغت ناغوش، بمعنی سر بآب فروبردن و غوطه خوردنگرد گرداب مگرد ای که ندانی تو شنا
6. شمارهٔ ۱۱۱ - به شاهد لغت لک، بمعنی سخنان بیهوده و هرزه و هذیانرفت ریمن مرد خام لک درای