شمارهٔ ۲۳ - به شاهد لغت دند، بمعنی ابله و بی باک و خود کامه

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۲۵ - به شاهد لغت سرواد، بمعنی شعردگر نخواهم گفتن همی ثنا و غزل
2. شمارهٔ ۲۶ - به شاهد لغت افراز، بمعنی بالاز بس رفعتش شاهباز خرد
3. شمارهٔ ۲۷ - به شاهد لغت بادپیما، بمعنی بیفایده و بی حاصلیکی بادپیمای کم زن بود
4. شمارهٔ ۲۸ - به شاهد لغت پساوند، بمعنی قافیه شعرهمه یاوه همه خام و همه سست
5. شمارهٔ ۲۹ - به شاهد لغت پشنجیده، بمعنی آب و خون و مثل آن پاشیده شدهبخنجر همه تنش انجیده اند
6. شمارهٔ ۳۰ - به شاهد لغت سکنجیده، بمعنی تراشیدهز تیرش رخ مه سکنجیده شد
7. شمارهٔ ۳۱ - به شاهد لغت نیا، بمعنی پدر پدر و پدر مادرز جودم جهانی پرآوازه شد
8. شمارهٔ ۳۲ - به شاهد لغت نوید، به معنی نالان شدز درد دل آن شب بدان سان نوید