شمارهٔ ۱۷ - به شاهد لغت شخائید، بمعنی ریش کرد

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۱۹ - به شاهد لغت مست، بمعنی شگوه و گلهای از ستیهش تو همه مردمان به مست
2. شمارهٔ ۲۰ - به شاهد لغت فرخج، بمعنی فژه، پلید و زشتای بلفرخج ساده همیدون همه فرخج
3. شمارهٔ ۲۱ - به شاهد لغت فرخچ، بمعنی رشوتبدهم بهر یک نگاه رخش
4. شمارهٔ ۲۲ - به شاهد لغت خبزدو، بمعنی جعلآن روی و ریش پر گه و پر بلغم و خدو
5. شمارهٔ ۲۳ - به شاهد لغت دند، بمعنی ابله و بی باک و خود کامهاندرین شهر بسی ناکس برخاسته اند
6. شمارهٔ ۲۴ - به شاهد لغت پازند، بمعنی اصل کتاب و اوستا گزارشگویند نخستین سخن از نامه پازند
7. شمارهٔ ۲۵ - به شاهد لغت سرواد، بمعنی شعردگر نخواهم گفتن همی ثنا و غزل
8. شمارهٔ ۲۶ - به شاهد لغت افراز، بمعنی بالاز بس رفعتش شاهباز خرد