پرش به محتوای اصلی
امیرخسرو دهلوی امیرخسرو دهلوی

غزلیات

شمارهٔ ۶۰۲

بیداد غم، ار دلم بگوید

در ماتم من فلک بموید

اشکم چو زند بر آسمان موج

در خرمن ماه خوشه روید

بل کز مدد سرشک خونین

بر صفحه دیده لاله روید

هر صبح طلایه دار آدم

در راه فلک دو اسبه پوید

از غصه هجر او به جانم

کز دیده من دیت نجوید

سلطانی دست شست از پای

ترسم که ز دیده دست شوید

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰۴در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد
  2. شمارهٔ ۶۰۵برنامد آهی از دلم، زلفت پریشان از چه شد
  3. شمارهٔ ۶۰۶دیرینه دردی داشتم، بازم همان آغاز شد
  4. شمارهٔ ۶۰۷ما را نکردی گر حلال از لب شراب ناب خود
  5. شمارهٔ ۶۰۸ما را چه جان باشد که تو بر ما فشانی ناز خود
  6. شمارهٔ ۶۰۹سیمین تن و خارا دلی، گر گفتنم یارا بود
  7. شمارهٔ ۶۱۰آرام جانم می رود، دل را صبوری چون بود
  8. شمارهٔ ۶۱۱باز آن بلای عاشقان اینک به صحرا می رود
همه‌ی غزلیات ←

امیرخسرو دهلوی درباره‌ی امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی عارف و شاعر بزرگ پارسی‌گوی هند در سال ۶۵۱ هجری قمری در دهلی متولد شد. ( با استناد به این بیت منتسب به او سال تولد وی ۶۵۲ است: آنچه به تاریخ ز هجرت گذشت بود سنه ششصد و هشتاد و هشت سال من امروز اگر بر رسی راست بگویم همه شش بود و سی ). پس از کسب معلومات به شاعری پرداخت و در دربار پادشاهان هند تقرب حاص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.