کمال خجندی
شمارهٔ ۱۷
گفت صاحبدلی به من که چراست
که تورا شعر هست و دیوان نیست
گفتم از بهر آنکه چون دگران
سخن من پر و فراوان نیست
گفت هر چند گفته تو کم است
کمتر از گفته های ایشان نیست
کمال خجندی
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۱۹معایبی که در اشعار خواجه عصار است
- شمارهٔ ۲۰میزند بنگ صاف/صرف مرشد خواف
- شمارهٔ ۲۱یکی شعر سلمان زمن بنده خواست
- شمارهٔ ۲۲آن میرکه در سماع سوزی دارد
- شمارهٔ ۲۳اگر زهره شنیدی بانگ چنگت
- شمارهٔ ۲۴از جناب رفیع داودی
- شمارهٔ ۲۵ای بلبل خوش نغمه ز ما باد سلامت
- شمارهٔ ۲۶بر سر بی‌مو حسام خلوتی را هرکه زد
درباره‌ی کمال خجندی
کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.