پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

ذرات گردنده [۷۳-۵۷]

رباعی ۵۷

از تن چو برفت جان پاک من و تو

خشتی دو نهند بر مَغاکِ من و تو

و آنگه زِ برایِ خشتِ گورِ دگران

در کالبدی کشند خاکِ من و تو!

ادامه‌ی ذرات گردنده [۷۳-۵۷]

  1. رباعی ۵۹ای پیرِ خردمند پِگَهْ‌تر برخیز
  2. رباعی ۶۰بنگر ز صبا دامن گل چاک شده
  3. رباعی ۶۱ابر آمد و زار بر سرِ سبزه گریست
  4. رباعی ۶۲چون ابر به نوروز رخِ لاله بشست،
  5. رباعی ۶۳هر سبزه که بر کنار جویی رُسته‌است،
  6. رباعی ۶۴مِی خور که فلک بهر هلاک من و تو
  7. رباعی ۶۵دیدم به سرِ عمارتی مردی فرد
  8. رباعی ۶۶بردار پیاله و سبو ای دلجو
همه‌ی ذرات گردنده [۷۳-۵۷] ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.