خیام
رباعی ۶۴
مِی خور که فلک بهر هلاک من و تو
قصدی دارد به جانِ پاک من و تو
در سبزه نشین و میِ روشن می‌خور
کاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو!
خیام
ادامه‌ی ذرات گردنده [۷۳-۵۷]
- رباعی ۶۶بردار پیاله و سبو ای دلجو
- رباعی ۶۷بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی
- رباعی ۶۸زان کوزهٔ میْ که نیست در وی ضرری
- رباعی ۶۹* بر کوزه‌گری پریر کردم گذری
- رباعی ۷۰* هان کوزه‌گرا بپای اگر هشیاری
- رباعی ۷۱در کارگه کوزه‌گری کردم رای
- رباعی ۷۲این کوزه چو من عاشق زاری بوده است
- رباعی ۷۳در کارگهِ کوزه‌گری بودم دوش
درباره‌ی خیام
حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.