پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

ذرات گردنده [۷۳-۵۷]

رباعی ۵۹

ای پیرِ خردمند پِگَهْ‌تر برخیز

وان کودکِ خاک‌بیز را بنگر تیز

پندش ده و گو که نرم‌نرمک می‌بیز

مغزِ سرِ کیقباد و چشمِ پرویز!

ادامه‌ی ذرات گردنده [۷۳-۵۷]

  1. رباعی ۶۱ابر آمد و زار بر سرِ سبزه گریست
  2. رباعی ۶۲چون ابر به نوروز رخِ لاله بشست،
  3. رباعی ۶۳هر سبزه که بر کنار جویی رُسته‌است،
  4. رباعی ۶۴مِی خور که فلک بهر هلاک من و تو
  5. رباعی ۶۵دیدم به سرِ عمارتی مردی فرد
  6. رباعی ۶۶بردار پیاله و سبو ای دلجو
  7. رباعی ۶۷بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی
  8. رباعی ۶۸زان کوزهٔ میْ که نیست در وی ضرری
همه‌ی ذرات گردنده [۷۳-۵۷] ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.