پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۶۵

بر شاخ امید اگر بری یافتمی

هم رشته خویش را سری یافتمی

تا چند ز تنگنای زندان وجود

ای کاش سوی عدم دری یافتمی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۶۷پیری دیدم به خانهٔ خماری
  2. رباعی شمارهٔ ۱۶۸تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶۹چندان که نگاه می‌کنم هر سویی
  4. رباعی شمارهٔ ۱۷۰خوش باش که پخته‌اند سودای تو دی
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷۱در کارگه کوزه‌گری کردم رای
  6. رباعی شمارهٔ ۱۷۲در گوشِ دلم گفت فلک پنهانی
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷۳زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرری
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷۴گر آمدنم به خود بُدی، نآمدمی
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.