پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۶۲

ای دوست حقیقت شنو از من سخنی

با بادهٔ لعل باش و با سیم تنی

که‌آنکس که جهان کرد فراغت دارد

از سبلت چون تویی و ریش چو منی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۶۴بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی
  2. رباعی شمارهٔ ۱۶۵بر شاخ امید اگر بری یافتمی
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶۶بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی
  4. رباعی شمارهٔ ۱۶۷پیری دیدم به خانهٔ خماری
  5. رباعی شمارهٔ ۱۶۸تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی
  6. رباعی شمارهٔ ۱۶۹چندان که نگاه می‌کنم هر سویی
  7. رباعی شمارهٔ ۱۷۰خوش باش که پخته‌اند سودای تو دی
  8. رباعی شمارهٔ ۱۷۱در کارگه کوزه‌گری کردم رای
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.