پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۶۰

ای آنکه نتیجهٔ چهار و هفتی

وز هفت و چهار دایم اندر تفتی

می خور که هزار بار بیشت گفتم

باز آمدنت نیست چو رفتی رفتی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۶۲ای دوست حقیقت شنو از من سخنی
  2. رباعی شمارهٔ ۱۶۳ای کاش که جای آرمیدن بودی
  3. رباعی شمارهٔ ۱۶۴بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی
  4. رباعی شمارهٔ ۱۶۵بر شاخ امید اگر بری یافتمی
  5. رباعی شمارهٔ ۱۶۶بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی
  6. رباعی شمارهٔ ۱۶۷پیری دیدم به خانهٔ خماری
  7. رباعی شمارهٔ ۱۶۸تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی
  8. رباعی شمارهٔ ۱۶۹چندان که نگاه می‌کنم هر سویی
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.