خیام
شمارهٔ ۴
این کوزه که آبخوارۀ مزدوری است
از دیدۀ شاهی و دلِ دستوری است
هر کاسۀ مَی که بر کفِ مخموری است
از عارض مستیّ و لبِ مستوری است
خیام
ادامه‌ی رباعیات اصیل
- شمارهٔ ۶در شش جهت آنچه گِردِ ما گستردند
- شمارهٔ ۷آن‌ها که کهن بُوَند و آن‌ها که نُوَند
- شمارهٔ ۸آرند یکی و دیگری بربایند
- شمارهٔ ۹ز آوردنِ من، نبود گردون را سود
- شمارهٔ ۱۰از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز
- شمارهٔ ۱۱وقتِ سحر است، خیز ای مایهٔ ناز
- شمارهٔ ۱۲در کارگهِ کوزه‌گری رفتم دوش
- شمارهٔ ۱۳در جُستنِ جام جم، جهان پیمودم
درباره‌ی خیام
حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.