پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات اصیل

شمارهٔ ۷

آن‌ها که کهن بُوَند و آن‌ها که نُوَند

هر یک به مرادِ خویش لَختی بدوَند

این سفلهْ‌جهان‌ به کس نمانَد باقی

رفتند و رویم و دیگر آیند و روَند

ادامه‌ی رباعیات اصیل

  1. شمارهٔ ۹ز آوردنِ من، نبود گردون را سود
  2. شمارهٔ ۱۰از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز
  3. شمارهٔ ۱۱وقتِ سحر است، خیز ای مایهٔ ناز
  4. شمارهٔ ۱۲در کارگهِ کوزه‌گری رفتم دوش
  5. شمارهٔ ۱۳در جُستنِ جام جم، جهان پیمودم
  6. شمارهٔ ۱۴چون نیست مَقامِ ما درین دهرْ مُقیم
  7. شمارهٔ ۱۵مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان
  8. شمارهٔ ۱۶رفتم که درین منزل بیداد بُدَن
همه‌ی رباعیات اصیل ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.