پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات اصیل

شمارهٔ ۱۱

وقتِ سحر است، خیز ای مایهٔ ناز

نرمکْ نرمکْ باده دِه و رود نواز

کآن‌ها که به‌جایند، نپایند دراز

و آن‌ها که شدند، کس نمی‌آید باز

ادامه‌ی رباعیات اصیل

  1. شمارهٔ ۱۳در جُستنِ جام جم، جهان پیمودم
  2. شمارهٔ ۱۴چون نیست مَقامِ ما درین دهرْ مُقیم
  3. شمارهٔ ۱۵مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان
  4. شمارهٔ ۱۶رفتم که درین منزل بیداد بُدَن
  5. شمارهٔ ۱۷از دی که گذشت، هیچ از او یاد مکن
  6. شمارهٔ ۱۸ای آنکه تو در زیرِ چهار و هفتی
  7. شمارهٔ ۱۹خوش باش که پخته‌اند سودایِ تو دی
  8. شمارهٔ ۲۰بردار پیاله و سبویْ ای دلجوی
همه‌ی رباعیات اصیل ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.