پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات اصیل

شمارهٔ ۱

دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراست

باز از چه سبب فکندش اندر کم و کاست؟

گر خوب نیامد این بنا، عیبْ کراست؟

ور خوب آمد، خرابی از بهرِ چراست؟

ادامه‌ی رباعیات اصیل

  1. شمارهٔ ۳ترکیبِ پیاله‌ای که در هم پیوست
  2. شمارهٔ ۴این کوزه که آبخوارۀ مزدوری است
  3. شمارهٔ ۵آن را که به صحرای عِلَل تاخته‌اند
  4. شمارهٔ ۶در شش جهت آنچه گِردِ ما گستردند
  5. شمارهٔ ۷آن‌ها که کهن بُوَند و آن‌ها که نُوَند
  6. شمارهٔ ۸آرند یکی و دیگری بربایند
  7. شمارهٔ ۹ز آوردنِ من، نبود گردون را سود
  8. شمارهٔ ۱۰از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز
همه‌ی رباعیات اصیل ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.