پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۹۵

هر چند که در ملک فصاحت میری

چون شمع زبان مکش که در دم می ری

تا چند زنی لاف که میر سخنم

بر سبلت خویش تا نمیری میری

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹۷در حال من از نگاه ازین به نکنی
  2. شمارهٔ ۲۹۸ای غرّه بفضل و خالی از دانائی
  3. شمارهٔ ۲۹۹ای حلقه که هم پای سر اندازانی
  4. شمارهٔ ۳۰۰ای مشک تتار از سر زلفت تاری
  5. شمارهٔ ۳۰۱ای کرده خور از خجلت رخسار تو خوی
  6. شمارهٔ ۳۰۲آن موی میان که تا میان دارد موی
  7. شمارهٔ ۳۰۳در خانه دلم تنگ شد از تنهائی
  8. شمارهٔ ۳۰۴وقتی گرت افتد اتفاق سفری
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.