خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۳۰۲
آن موی میان که تا میان دارد موی
از مردم چشم من نهان دارد روی
گفتم سر زلف تو پراکنده چراست
گفتا که سخنهای پراکنده مگوی
خواجوی کرمانی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳۰۴وقتی گرت افتد اتفاق سفری
- شمارهٔ ۳۰۵ای شب مگر آن زلف سمن فرسائی
- شمارهٔ ۳۰۶آن لعبت نی زن من اگر با ویمی
- شمارهٔ ۳۰۷تا چند چو خور بر سر عالم لرزی
- شمارهٔ ۳۰۸دیشب صنمی سرو قد شیرازی
درباره‌ی خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.