پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

المطائبات و المقطعات

شمارهٔ ۱۱ - ایضاً

چون گشت سوار آنک بهنگام سواری

جولانگه که پیکر او عالم بالاست

زد پاشنه بر استر و از جای بر انگیخت

ز انسان که ازو استرک خسته امان خاست

استر چو بتنک آمد ازو بانک بر آورد

«گفتا ز که نالیم که از ماست که بر ماست»

ادامه‌ی المطائبات و المقطعات

  1. شمارهٔ ۱۳ - ایضاًای بهر گونه بسر برده بسی در پی علم
  2. شمارهٔ ۱۴ - ولهبعمر این آرزو دارم که بینم
  3. شمارهٔ ۱۵ - ولهشبی ز درد شکم بیخبر بیفتادم
  4. شمارهٔ ۱۶ - ایضاًزغن شکلی که در فصل بهاران
  5. شمارهٔ ۱۷ - ولهعزیزی کو مرا خواری نمودی
  6. شمارهٔ ۱۸ - فی المذمة صدرالدین یحیی التمعاچیصدر دین یحیی تمغاچی که هست
  7. شمارهٔ ۱۹ - فی مدح الامیر الاعظم جلال الدین ارپه بیک طاب ثراهاعظم جلال دولت و دین ارپه کاسمان
  8. شمارهٔ ۲۰ - فی مدح الصاحب الاعظم رکن الحق و الدین عمید الملکمهدی ثانی عمید الملک رکن داد و دین
همه‌ی المطائبات و المقطعات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.