پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۶

ای سنبل تو ریخته در دامن گل

وز مشک سیه بیخته پیرامن گل

خال سیه تو هیچ می‌دانی چیست؟

زنگی بچه‌ای نشسته بر خرمن گل

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۸ای طرفه که نشنید کسی آوازم
  2. شمارهٔ ۸۹عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم
  3. شمارهٔ ۹۰از بادهٔ بی‌خودی بر انسان مستم
  4. شمارهٔ ۹۱آن فتنه که تا ماش به چنگ آمده‌ایم
  5. شمارهٔ ۹۲جانا ز من بی سر و بی پات چه غم؟
  6. شمارهٔ ۹۳بی روی تو من در آرزویت می‌رم
  7. شمارهٔ ۹۴با درد غم تو نام درمان نبرم
  8. شمارهٔ ۹۵بر دست خیال چشم مستت خوابم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.