پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۲

روزی که من از جهان روم با دل تنگ

گردون زندم شیشهٔ هستی بر سنگ

بر تربت من کسی نگرید جز جام

در ماتم من کسی ننالد جز چنگ

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۴ای من شده بی رخ تو از ناله چو نال
  2. شمارهٔ ۸۵ای لعل تو آتش زده در آب زلال
  3. شمارهٔ ۸۶ای سنبل تو ریخته در دامن گل
  4. شمارهٔ ۸۷ای مهر رخت مشعلهٔ دیدهٔ دل
  5. شمارهٔ ۸۸ای طرفه که نشنید کسی آوازم
  6. شمارهٔ ۸۹عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم
  7. شمارهٔ ۹۰از بادهٔ بی‌خودی بر انسان مستم
  8. شمارهٔ ۹۱آن فتنه که تا ماش به چنگ آمده‌ایم
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.