پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۴۹

هر کس که دلش ز عشق فرسوده شود

وز خون جگر دامنش آلوده شود

از قند شکرریز لبش مشکل او

حلوا نشود چو اشک پالوده شود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۱چون سوز غم تو از جهان برخیزد
  2. شمارهٔ ۵۲چشمم که ز خون، رخم منقش بیند
  3. شمارهٔ ۵۳مقبول تو عمر جاودانی یابد
  4. شمارهٔ ۵۴چون عکس تو بر جهان جان می‌افتد
  5. شمارهٔ ۵۵در چشم رخت مهِ فلک میل کشید
  6. شمارهٔ ۵۶آنکش غم عشق دل‌نوازی نکند
  7. شمارهٔ ۵۷ماهی که نبات از شکر آورد پدید
  8. شمارهٔ ۵۸چشمم چو بر آن قامت رعنا افتد
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.